Reset

Wernisaż mojej wystawy już za kilkanaście godzin. Emocje rosną, robota wre – wczoraj oprawiano prace, dziś zaraz biegnę zobaczyć, jak wiszą.
I kiedy wczoraj oddałam w galerii fotografie do oprawy stwierdziłam, że muszę, po prostu muszę w plener, bo zaraz zwariuję. Pogoda piękna, prawdziwie wiosenna, choć lodowaty wiaterek przypominał, że to wciąż jeszcze marzec. Wybrałam się na Maruńskie Łąki z zamiarem wypatrzenia bobra. Od razu wiadomo, że takie założenie nie może się zrealizować i tak właśnie było. Bóbr się nie pokazał, ale go ostrzegam, że to nie było moje ostatnie słowo... ;-)

Pod lasem...

...żurawie. Widzicie wszystkie cztery?

Bobrze jeziorko

Nie wiem, czy jakiś człowiek nie zrobił "porządków" na tamie...

Słoneczko przyświecało

Podwodny ogródek

I wawrzynek, oczywiście

Oraz coś żółtego

Miodunki też znalazłam

I motylki 

W lesie światło...

...i przylaszczki

Tego mi trzeba było! :-)

A w plenerze...

Sobotnia pogoda nie zachęcała do wyjścia z domu - szaro, pochmurno, zimny wiatr. Ale rozsądek zwyciężył i postanowiliśmy choć na chwilę wybrać się za miasto. Kierunek rozważaliśmy biorąc pod uwagę warunek, żeby pies nie za bardzo utytłał się w błocie. Stanęło na maruńskich łąkach – tam nie powinno być zbyt mokro. Ale tam łąki poprzecinane są rowami z wodą, a woda to żywioł bobra. Bobry postanowiły się tam osiedlić i pracują nad stworzeniem sobie atrakcyjnej siedziby. Ciekawe, jak będzie się rozwijać inżynierska praca, i jak zmieni się krajobraz. Będziemy monitorować ;-)

Edit: jak ktoś chce zobaczyć lokatorów bobrowej siedziby powinien zajrzeć na bloga Pani Grażynki!

Dobry wybór – da się przejść suchą nogą. Choć na łące mnóstwo krecich kopców i terenu zbuchtowanego przez dziki.

Żurawie królują...

...zaraz obok druga para

Jakoś wiosny na pierwszy rzut oka nie widać

Rzeczka bobrowa – zatamowana woda się podniosła

Bobrowe dzieło sztuki

A tu chyba człowiek majstrował

Skrzyżowanie rowów okazało się wyśmienitym miejscem na bobrzą siedzibę

Bobra nie widziałam, wszędzie tylko ślady jego obecności

Zatamowana woda przepływa bokiem

A tu tama po lewej

A to zdecydowanie nie bóbr obgryzał drzewko na wysokości mojej głowy. Liczę na wyjaśnienia Leśnego

W lesie objawił się wiosenny kwiatek – wawrzynek wilczełyko

A na wiejskim stawku samiec tracza nurogęsi

I mazgi – bez takiego obrazka wpis nieważny ;-)

W miejskiej dżungli

Miałam dziś sprawę do załatwienia w mieście. Zabrałam aparat...

Pojazdy pędzą...

Helikoptery latają...

Ludzie maszerują...

Drogowcy kopią...

Naradzają się, co by tu jeszcze wykopać...

O, wykopali!

Kawiarnię ulubioną spotkałam...

...i nerwy koję ;-)

A w mieście wiatr...

...wieje!

Miejskie dylematy
(dla niewtajemniczonych - w tle olsztyńskie więzienie w centrum miasta ;-)

Na szczęście w domu czeka kot ;-)))

Mazurskie szwędanie

Przyznam się – liczyłam, że wiosna nas zaskoczy i zaatakuje z każdej strony. Tak miało być wczoraj – gdy wyjeżdżaliśmy na wędrówkę przed siebie. Tym razem pojechaliśmy do Mikołajek, a potem, żeby objechać Śniardwy tłukliśmy się szutrowo-błotnym traktem leśnym, między innymi w pobliżu rezerwatu Jezioro Łuknajno. Nie zatrzymaliśmy się jednak, bo jakoś do miejskich klimatów nas ciągnęło. W Orzyszu uznaliśmy, że nic nas nie zaciekawi (dookoła jedynie poligon wojskowy), ruszyliśmy więc do Pisza. Tam krótka przechadzka, później przekąska nad jeziorem w Rucianem-Nidzie i powrót przez Szczytno do domu. Po drodze oczywiście postoje na spotkania z żurawiami czy malowniczym widoczkiem.
A inni w tym czasie, np. Pani Grażynka, Leśny czy Bagienny delektowali się przyrodą, ech...

Mikołajki jeszcze w zimowym śnie

Turystów nie widać

Na wodzie też pusto...

...bo jezioro jeszcze pod lodem

Tylko mewy korzystają ze słonecznej kąpieli

A to już ratusz w Piszu

I rzeka Pisa

Piski zabytek – kościół św. Jana Chrzciciela

I prawie za każdym zakrętem żurawie na polu

Czy to wiosna czy nie wiosna?

To był ładny dzień

I słońce pięknie zachodziło

*  *  *

Spotkałam również bociana – mimo że do wiosny jeszcze dziesięć dni :-)

Wariacje na temat...

Mało czasu, mało energii, mało zdjęć ostatnio powstaje... A pogrzebanie w LR to tylko chwila...